Dlaczego Finamus nie łączy się z twoim bankiem

Aplikacja finansowa podłączona do banku widzi wszystko. To nie przesada: każda transakcja z wybranego okresu trafia na jej serwery. Komu przelewasz pieniądze, od kogo wynajmujesz mieszkanie, za co płaci twoja druga połowa, jakie leki kupujesz w aptece, w której klinice się leczysz, gdzie jesz lunch w każdy dzień roboczy, dokąd chodzisz w piątkowy wieczór — wszystko tam jest. To nie efekt uboczny, to sama istota takiego połączenia: żeby automatycznie budować analitykę i kategoryzować wydatki, aplikacja musi widzieć wszystko.

Większość ludzi się nad tym nie zastanawia. Reklamy i recenzje mówią o wygodzie: podłącz bank, zapomnij o wpisywaniu ręcznym, wszystko policzy się samo. Do regulaminu dociera niewielu.

Cena tej wygody jest taka, że twoje życie finansowe trafia na serwery strony trzeciej — serwisu, którego postanowiłeś użyć, oraz często pośredniego agregatora, przez który ten serwis łączy się z bankami. Twój obraz finansowy zyskuje co najmniej jeszcze jednego właściciela poza tobą i bankiem. To, co dzieje się dalej, zależy od uczciwości i stabilności każdego ogniwa w tym łańcuchu. Serwis może zostać przejęty, zmienić politykę, przekazać dane na żądanie, wyciec po ataku. To zwykłe scenariusze, w których jako użytkownika nikt cię o nic nie pyta.

Dane finansowe to osobna klasa. Z wyciągu bankowego za pół roku da się odczytać znacznie więcej, niż się wydaje na pierwszy rzut oka. Skład rodziny i charakter relacji — z przelewów między ludźmi. Stan zdrowia — z aptek i klinik. Poglądy religijne i polityczne — z darowizn i subskrypcji. Nawyki, zainteresowania, stosunek do alkoholu, wyjazdy za granicę, miejsce pracy i faktyczne miejsce zamieszkania — wszystko to wyciąga się ze zwykłego wyciągu bez większego wysiłku. Nie algorytm, nie analityka — wystarczy osoba, która uzyska do niego dostęp choćby na dziesięć minut.

Dlatego zaprojektowaliśmy Finamus tak, żebyśmy nie mieli dostępu do twoich transakcji po stronie banku. Nie łączymy się przez API bankowe, nie używamy agregatorów, nie odbieramy i nie prosimy o wyciągi. Dane finansowe trafiają do systemu tylko wtedy, gdy sam je tam wprowadzisz. I nie przekazujemy ich osobom trzecim, nie sprzedajemy i nie używamy do reklamy.

Kiedy sam zapisujesz transakcję, nazywasz ją swoimi słowami, wkładasz do swojej kategorii, widzisz ją w momencie, w którym się dzieje. Z czasem ta uwaga zmienia stosunek do pieniędzy: bezmyślne wydatki stopniowo stają się świadome — bez limitów, przypomnień i grywalizacji. Inne aplikacje próbują wywołać ten sam efekt skalami wstydu i ostrzeżeniami o przekroczonym budżecie; u nas pojawia się naturalnie, jako konsekwencja samego podejścia.

Taka konstrukcja ma kilka praktycznych zalet poza prywatnością. Finamus działa z dowolnym bankiem i w dowolnym kraju — a także z gotówką, kartami podarunkowymi, przelewami między znajomymi, walutą obcą za granicą i z tym wszystkim, dla czego automatyczne śledzenie zwykle nie znajduje kategorii. Jeśli jutro twój bank zmieni API, wyłączy integrację albo przeprowadzisz się do innego kraju i otworzysz nowe konta — na pracy Finamusa to się nie odbije: nie mamy infrastruktury zewnętrznej, która mogłaby się zepsuć. Kategorie układają się tak, jak ty je rozumiesz — a nie tak, jak nadaje im etykietę algorytm, który nigdy nie był w twoim mieszkaniu i nie wie, komu przelewasz pieniądze.